M9

Pregón das Festas do Carme da Illa de Arousa 2010

Xullo 23rd, 2010 | by marcosnine |

Volvo á actividade blogueira despois de varios meses nos que non tiven tempo para nada. Despois do meu periplo bonaerense, tomei terra para chegar á Arousa e poñerme a escribir o pregón das festas do Carmen, un honor que me pillou por sorpresa pero que me fixo moitísima ilusión. A quen non lle gusta que se acorden dun na súa vila? Así que nada máis aterrar puxenme a escribir desde o punto de vista de quen está fora, facendo exercicio de memoria e emocionándome mentres me viñan á cabeza algúns momentos que ía convertindo en parágrafos.

Aquí me podedes ver escoltado pola garda pretoriana da comisión de festas

E para quen non puido estar aí vos vai o texto do pregón:

Vai facer xa 15 anos que non vivo na Arousa, sen embargo, por moi lonxe que estés nunca deixas de levar contigo os lugares e a xente coa que medraches.

Moito cambiaron as cousas desde aquela.

Entre tódalas cousas que se me pasan pola cabeza, acórdome de que hai anos cando viñamos da “escuela”. Viñamos Belermo e máis eu. Só podías pasar polo Naval cando estaba a marea baixa. Máis dunha vez, por non dar a volta polo Campo, poñiamonos a gabear polo muro que había, e máis dunha vez temos chegado mollados a pingar á casa.

Acórdome de xogar á pelota nos camiños de terra cerca de onde ahora está o baradero, e de que sempre que pasaba alguén nos mandaba a xogar a Testos.

Acórdome de cando íamos con Milleiro ó Economato, de estar no Regueiro a comer pipas con Alberto o de Teresita de Sete Carros, de xogar ó ordenador con Sergio o de Chicho da Cantina e Uxío o de Genito, de cando lle axudabamos a descargar o camión a Ramón o de Benado, que despois nos daba un Kas, e de coller algunha gamela no Campo con Belermo e co Pichón para ir dar unha volta. De comer “sartañadas” de lamparóns nos cons do Naval e de cando en San Juan facíamos as fogueiras. Tiñamos sempre que facer a fogueira máis grande. Unha vez, despois de anos facendo sempre a fogueira no mesmo sitio, fixemos unha tan grande que co calor que metía partimos un con do Naval ó medio. Se non mo credes preguntádello a Belermo.

E acórdome que tódolos domingos íbamos ó cine, ó Arosa ou ó Capitol, daquela cando valía 10 pesos. E de andar en piragua en Con Retellado con Salva o do Cobecho e Ramón o de Pupú.

Eran moi distintas as cousas daquela. Daquela, ata o Concello da Arousa estaba en Vilanova, como cando fixeron o instituto, que estar estaría en Vilanova, pero pola “cantidá” de xente que eramos o instituto era da Arousa.

Esa foi a Arousa na que a min me tocou medar, a que levo dentro, e que hoxe é totalmente distinta. Mellor na maioría das cousas, e seguramente tamén peor nalgunha.

Sen embargo, por moito que cambiara todo desde aquela, segue a haber cousas que soportaron e seguen a soportar o paso do tempo. Cousas que nos unen ós que medramos naquela Arousa cos que están a medrar na Arousa de hoxe.

Hai unha semana no ano, que empeza cando todos collemos o libro das festas. E o miramos unha e outra vez, comezando polas fotos, a ver a quen coñecemos. Eu cando chego xa o teño na casa, e miña nai ponmo nas mans para ver a quen coñezo, e antes de que o poida abrir, miña nai ou miña abuela xa o abriron, xa atoparon unha foto e xa me sinalan a alguén preguntándome “Non conoces a este?”. Na miña casa é así.

E a xente mira o libro e coméntao, “Este é o negocio de tal, e este o de cual, e mira fulaniño que propaganda máis grande puxo”.

E o día seguinte a xente exclama pola rúa “que area levaban os quintos, aínda non foran á cama! Mira ti!”

E despois hai que encargar o churrasco para ir comer á Bouza. E que non vai comer vai despois pasear porque dá gusto ver o ambiente e poñen xogos para os rapaces.

E o venres, mirade de non chegar á casa moi tarde á noite, que o que non se levante o sábado queda en terra.

Porque o sábado chega o gran día. O Carmen. Con tódolos barcos engalanados, e coa Santa, un orgullo para todo aquel que a leva, sexa barco ou marino.

Ano tras ano, ó Xufre chega cada vez máis xente, porque procesión como a da Arousa non hai outra coma ela, aínda que como escoitín eu moitas veces, “despois veñen os carallos estes das televisións que gravan a procesión da Arousa e despois cando a sacan din que son procesións de por aí arriba, pero as imágenes son da Arousa”.

NOTA: Aquí houbo aplausos

E saímos ó mar, e aínda lle avisamos ós turistas que se poñan protección, que o sol no mar malla moito para quen non está acostumbrado. E entre sirenas e flores rendemos tributo a tódolos que no mar morreron para que se sepa que os temos na memoria. E sempre igual, “os carallos dos das planeadoras que andan coma tolos e aínda han de facer unha desgracia”.

E xa en terra acudimos en masa ó Campo, a ver como lle dan volta á Santa, que tal día coma este non se come ata as 5 da tarde, e ós grandes e ós pequenos, ós da Arousa e ós de fora, a todos se nos pon a pel de galiña cando escoitamos á xente do mar cantar a “Salve”.

Así ata que á noite, aínda que papemos algo de frio, cumplimos co ritual de ir ó Naval onde a Arousa en pleno se concentra para ver os fogos e despois de media hora exclamar “que bonitos foron os fogos, gustaronme máis que os do ano pasado”.

E sigue a festa, e a orquesta non para ata as 8 da mañán, porque están cómodos, porque todos o din que ambiente como o que se vive nesta Arousa non se vive en ningún lado.

Así é hoxe e así foi antes. Uníndonos o longo dos anos a todos os que aquí nos criamos.

Por todo esto e por mil razóns máis, por todos eses momentos inolvidables que me quedaron na cabeza e por todos aqueles que teredes vos tamén, para que duren, para que non cambien, que vivan as festas do Carmen!

Pd: Na foto pode comprobarse que trouxen algún quiliño de Bs. As.